Preferential Looking Paradigm

Het kiezend-kijken-paradigma

plp.jpg(4 tot 26 maanden oude kinderen)

Een van de methoden in ons babylab is het ‘kiezend-kijken-paradigma'. Daarbij volgen we de oogbewegingen van kinderen terwijl ze naar een filmpje kijken op een groot scherm (of op de Tobii eyetracker). De proefpersoontjes zitten op schoot bij de ouder/verzorger, die meestal een koptelefoon op heeft en de ogen gesloten houdt, zodat de ouder/verzorger het kijkgedrag van het kind niet kan beïnvloeden. De filmpjes, waarin kinderen woorden, zinnetjes of een verhaaltje horen, duren meestal niet langer dan vijf minuten. Als een kind de naam van een object hoort dat te zien is op het scherm dan zullen ze automatisch gaan kijken naar het genoemde object. Als er op het scherm bijvoorbeeld plaatjes te zien zijn van een hond (rechts) en een baby (links) en het kind hoort de zin "Waar is de baby?", dan zal het kind de ogen naar de linkerkant van het scherm bewegen. In een van de onderzoeken onderzochten we of kinderen dat ook deden als ze hoorden "Waar is de vaby?" Het blijkt dat ze ook dan naar het goede plaatje kijken, maar meestal duurt dit iets langer, en blijven ze ook minder lang kijken. Maar dat geldt niet voor alle woorden.

Kinderen spreken zelf ook dikwijls woorden verkeerd uit. Zo wordt een woord als ‘vis' door kinderen vaak uitgesproken als tis, en ‘vogel' als pogo. Maar een woord als ‘poes' zal niet zo snel worden uitgesproken als voes. Het blijkt dat het ook voor de perceptie uitmaakt hoe een woord wordt veranderd: kinderen merken heel goed het verschil tussen voes en poes, maar niet zo goed het verschil tussen vogel en pogel. Het lijkt er daarom op dat er een relatie is tussen hoe kinderen zelf een woord uitspreken en hoe ze dat woord waarnemen.